در سال ۱۹۶۴، ساخت فیلم «دوزخ» به کارگردانی آنری-ژرژ کلوزو متوقف شد. با وجود انتظارات بسیار بالا، حمایت یک استودیوی بزرگ و بودجه نامحدود، این پروژه پس از سه هفته از هم پاشید. این مستند راش‌های اصلی، اکسپرسیونیستی و باورنکردنی فیلم دوزخ، تست‌های بازیگری و تصاویر پشت صحنه را به نمایش می‌گذارد و در عین حال، با بازسازی چشم‌انداز اولیه کلوزو، از طریق مصاحبه‌ها، بازسازی صحنه‌های فیلم‌برداری‌نشده و یادداشت‌های خود کلوزو، بر این تلاش نافرجام نور می‌تاباند.

«ماریا»، دختر کاپیتان پالمر، مورد بی‌توجهی همسرش «لئو» قرار گرفته است؛ مردی بدبین که با «سیلویا»ی زیبا زندگی می‌کند. پالمر برای شکست دادن دامادش، تصمیم می‌گیرد سیلویا را دوباره با «پیر»، اولین عشقش، روبرو کند. لئو با ایجاد مشکلات فراوان برای پالمر انتقام می‌گیرد و پالمر نیز با به راه انداختن یک دعوای خشونت‌آمیز که منجر به کشته شدن لئو می‌شود، پاسخ او را می‌دهد. همه شواهد علیه پیر است، اما...

در این فیلم تجربی، ایزیدور ایزو، رهبر جنبش لتریسم، به سینمای متعارف می‌تازد و شکلی انقلابی از فیلم‌سازی را ارائه می‌دهد: او از طریق خراش دادن و سفید کردن فیلم، از هم گسیختن همگامی صدا و تصویر و ساختارشکنی در داستان، قصد دارد هنر هفتم را به همان شیوه‌ای که برای متحول کردن دنیای ادبیات تلاش کرده بود، نوسازی کند.